الف ) فعل های اسنادی (ربطی)
به فعل هایی گفته می شود که بوسیله آن چیزی را به چیز دیگر نسبت می دهند.
( اسناد یعنی نسبت دادن صفتی یا حالتی به کسی یا چیزی )
در جمله "آسمان تاریک شد." تاریک شدن به آسمان نسبت داده شده است.
فعل های اسنادی محدود ولی پر کاربرد هستند. این فعل ها عبارتند از: است، بود، شد، گشت، گردید و فعل های مشابه آنها مانند: هست، نیست، بود، باشد، باد، شود ، می شود، خواهد شد، شده است و فعلهایی که از این خانواده هستند.
این فعلها در زمانهای مختلف بصورت مثبت یا منفی، امر یا نهی کاربرد دارند.
چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد.
بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود.
گرم شو از مهر و ز کین سرد باش
ب ) فعل های غیر اسنادی (خاص)
فعل هایی که انجام گرفتن کاری را نشان می دهند.
مولوی در قرن هفتم زندگی می کرد و کتاب مثنوی معنوی را سروده است.
در جمله های بالا فعل های "زندگی می کرد"و "سروده است" انجام کاری را نشان می دهند.
نکاتی درباره فعل های اسنادی:
۱) اگر فعل های (است، هست، نیست، بود، باشد ) معنی "وجود داشتن یا قرار داشتن" بدهد اسنادی نیست. مانند:
کیفم روی میز است. یعنی کیفم روی میز قرار دارد، بنابراین فعل "است" غیر اسنادی است.